Ania Wacławik jest studentką drugiego roku Zdrowia Publicznego na Uniwersytecie Jagiellońskim Collegium Medicum, a jednocześnie kształci się na kierunku Poradnictwo Rodzinne Pedagogiczno-Psychologiczne w WSKZ. Na co dzień łączy obowiązki akademickie z aktywnością sportową i zaangażowaniem społecznym, udowadniając, że niepełnosprawność nie musi oznaczać rezygnacji z rozwoju ani pasji. Bardzo dobrze radzi sobie ze studiami, zdaje wszystkie egzaminy i dodatkowo współtworzy blog Instytutu Zdrowia Publicznego UJ CM, gdzie zajmuje się redakcją tekstów, przygotowywaniem grafik oraz pisaniem artykułów, także tych poświęconych tematyce niepełnosprawności.
Jej przygoda z boksem na wózkach zaczęła się w momencie życiowego kryzysu. Po epizodzie choroby psychicznej straciła motywację do codziennego funkcjonowania, relacji i wychodzenia z domu, a w jej życiu pojawiło się poczucie pustki. Przełom nastąpił w styczniu 2025 roku podczas rehabilitacji, kiedy jej mama zauważyła w szpitalu ulotkę informującą o treningach boksu na wózkach. Zainteresowana tą formą aktywności, skontaktowała się z trenerem Karolem Wójcikiem i usłyszała, że boks jest sportem również dla kobiet. Od tego momentu trenuje w Dragon Kraków Paraboxing. Pierwszy trening okazał się doświadczeniem, które całkowicie zmieniło jej codzienność. Boks wypełnił brak, z którym zmagała się od dłuższego czasu, i stał się ważnym elementem jej życia.
Największą satysfakcję daje jej możliwość uwolnienia nagromadzonych emocji, kontakt z ludźmi oraz wzajemne wspieranie się w grupie. Boks na wózkach nie jest dla niej wyłącznie sportem, lecz przestrzenią budowania relacji i uczenia się empatii. Treningi nauczyły ją wyrozumiałości i cierpliwości, ponieważ każdy zawodnik mierzy się z innymi ograniczeniami. Dzięki sportowi zaczęła także bardziej doceniać własne możliwości i sprawność, widząc, że to, co dla niej jest codziennością, dla innych stanowi często nieosiągalne marzenie. Atmosfera panująca w grupie treningowej sprzyja poczuciu akceptacji i bezpieczeństwa, a każdy może czuć się jej pełnoprawną częścią.
Trenuje regularnie dwa razy w tygodniu, a dodatkowo ćwiczy samodzielnie na siłowni. Boks jest dla niej odskocznią od codziennych problemów i sposobem na zachowanie równowagi psychicznej. Choć nie brała jeszcze udziału w zawodach, dostrzega wyzwania związane z organizacją rywalizacji sportowej osób z niepełnosprawnościami, takie jak konieczność stosowania platform stabilizujących wózki. Jednocześnie podkreśla, że odpowiednie zasady, w tym zmiana ustawienia wózków podczas walki, pozwalają wyrównywać szanse i sprawiają, że boks staje się dostępny dla osób z różnymi ograniczeniami sprawności.
Za swój największy sukces uważa relację, jaką zbudowała z młodszym zawodnikiem. Początkowo trenowała w grupie zaawansowanych, silniejszych mężczyzn, jednak wszystko zmieniło się, gdy na zajęciach pojawił się siedmioletni chłopiec. Z czasem zaczęła poświęcać mu szczególną uwagę, ucząc go techniki i wprowadzając elementy zabawy, które zachęciły go do regularnych treningów. Dzięki temu chłopiec, który początkowo wytrzymywał zaledwie kilka minut, dziś potrafi trenować przez półtorej godziny bez przerwy. Te doświadczenia dały jej ogromne poczucie sensu, dumy i bycia potrzebną, a jednocześnie uświadomiły, że praca z młodszymi i wspieranie ich rozwoju jest drogą, którą chce podążać w przyszłości. To właśnie boks stał się impulsem do podjęcia drugiego kierunku studiów.
Nie stawia przed sobą konkretnych sportowych celów ani długofalowych planów. Kieruje się intuicją i otwartością na to, co przynosi życie, podejmując decyzje szybko i bez nadmiernego analizowania. Osobom z niepełnosprawnościami, które obawiają się rozpoczęcia przygody ze sportem, przekazuje, że warto zrobić pierwszy krok. Wielokrotnie słyszała od znajomych, że dzięki niej otworzyli się na świat i nowe możliwości. Boks na wózkach jest dla niej dowodem na to, że sport może być nie tylko formą rywalizacji, lecz przede wszystkim źródłem wsparcia, wspólnoty i realnej zmiany w życiu.
Zadanie „Sport akademicki bez barier – promocja aktywności studentów z niepełnosprawnościami” zrealizowane w ramach programu Ministerstwa Sportu i Turystyki pn. „Promocja Sportu Osób z Niepełnosprawnościami w 2025 r.”, dofinansowany przez Ministerstwo Rodziny Pracy i Polityki Społecznej.
